Deze website is deel van www.bruggelokaal.be.

Vrijwilligerswerk

Bsure!
Tandartse aan het werk in Chitre, Nepal
Lokale vrijwilligers horen er ook bij (Chitre school)
Tandartse Eline op school
Tandheelkunde door Dr. Jan met 2 assistenten in Chinnebas 2017
Leraar Georges in Chitre school
Bsure-team logo
Bsure-team in Jutpani (Dr.Jan en voorzitter Paul

Uiteraard kunnen we deze projecten niet opzetten en beheren zonder de steun van vrijwilligers.  Aangezien we een maximum rendement nastreven van de moeizaam ingezamelde fondsen hebben we steun nodig van vrijwilligers. 

Sommige vrijwilligers helpen een handje hier in België en omstreken met onze educatieve en sensibiliserende activiteiten in scholen en verenigingen. 

Andere willen dan weet hun steentje bijdragen in de projecten zelf, ter plaatste dus. 

Vooral medisch vrijwilligers zoals tandartsen en dokters alsook educatief geschoolde mensen zoals leraars en IT'ers staan op onze verlanglijst.

Sedert de aardbeving in 2015 hebben we het Bsure-team opgericht om ginder snel, direct en effectief hulp te bieden met onze medische kampen.

Dus aan alle kandidaat vrijwilligers: stuur ons een gemotiveerde mail/brief met CV naar volgend e-mailadres: himalayanprojects@gmail.com en help mee een verschil te maken daar in de dorpjes van de Himalaya.

Aangezien onze hoofdprojecten op de route van een van 's werelds 10 mooiste wandelingen ligt kunt u dus een weekje of meer vrijwilligerswerk combineren met een grote of kleine trekking op het Annapurna Circuit. We kunnen u trouwens daarbij assisteren. 

Bekijk ook andere aanbiedingen in de buurt op: www.vrijwilligerswerk.be

Download het engagementsformulier hieronder, alsook enkele persoonlijke verslagen van vrijwilligers:

engagementsverklaring_vrijwilliger.pdf (378.75 kB)
Verslag_Georges_Cappelle_2017.pdf Pedagogisch project Swanta/ Phalate (562 kB)
verslag_georges16.pdf Pedagogisch project Chitre 2016 (435 kB)
Simon_MP_Chitre_2013.pdf Verslag dokter in Medische post 2013 (332.25 kB)
Ulrike_Peere.pdf Stagiaire Verpleegster 2013 (190.25 kB)
Tandarts_vrijwillgster_2012.pdf Tandartsverslag Eline 2012 (479 kB)
Henrike_Elke_in_Phalate_School_2011.pdf Ervaringen van een lerares. (1218.75 kB)
Ann_Popelier_2007.pdf Masterthesis onderzoek (392.75 kB)
Hanne_Demeyere_2006_1.pdf Nederlandse vroedvrouw in Chitre. (282.25 kB)
Dokter_Lieven_en_verpleegster_Marie_Anne_in_2005.pdf Dokter Lieven in onze medische post in 2005 (288.75 kB)

Vacatures

Tandartsen en dokters zijn meer dan welkom op onze jaarlijkse medische kampen in het najaar vooral. 

Afgelegen dopen in een majestieus landschap met gastvrije homestay en af en toe een pauze in een beter hotel garanderen een unieke levenservaring.

Ook enkele scholen kunnen leraars gebruiken, lagere en middelbare scholen (Engels) en vooral IT's zijn er welkom.

Contacteer ons voor meer info.

Leraar Georges aan het werk in Chitre school Tandartse Eline inopenlucht. Hanna Demeyer haar eerste baby als vroedvrouw in NEpal

7de Bsure-team medisch kamp in 2019 o.l.v. Dr. Jan rapporteert.

Ons eerste kamp bij Inge Bracke van CPCS
Verwelkoming
Aan het werk
Een tweede arts arriveert
In onze medische post in Chitre
Algemene consultaties door Dr. Jos
Tandartsenij door Dr; Jan en ass. Lieve
Auto vol, onderweg naar de volgende afspraak
Onderweg weg onderbroken?  Geen omleidingen hier maar even wachten.
Gepakt en gezakt.
's avonds meegenieten van Tihar festival
Terug richting Kathmandu
Afscheidsmaal in ons Pun House
Afscheid in Kathmandu.  Tot volgende keer.

Met een bezwaard gemoed, ben ik op 25/9 voor mijn zevende missie naar Nepal vertrokken. Mijn jongste broer, 64 jaar en ALS-patiënt was net terug opgenomen in de kliniek. Men vreesde voor het einde. Ik stond dan ook in ernstige twijfel om alsnog te vertrekken.  Maar het werk in Nepal was gepland, en in het slechtste geval kon ik nog terug keren.

Bij aankomst zijn we onmiddellijk naar Itahari, Oost-Nepal vertrokken om er 3 dagen te werken in een hulppost van CPS. We kwamen er in een late moesson toe, maar we hebben er goed kunnen werken.   De 600km terug naar Pokhara hebben we dan toch maar in twee dagen afgehaspeld.  Drukke baan, gevaarlijk om ‘s nachts te rijden...enz. 

Terug op ons hoofdkwartier kreeg ik slecht nieuws uit Belgie, en dezelfde avond nog heeft Paul ervoor gezorgd dat ik zo vlug mogelijk naar Belgie kon terugkeren.  Onze planning viel wel in duigen, vele dorpen moesten worden afgebeld maar kregen wel de belofte dat we hun het volgende jaar niet gingen vergeten.  Na een droeve week in Belgie, ben ik op 13-10 teruggevlogen.

Zonder veel tijdverlies zijn we dan naar Bhamikele gereden om er ons programma verder te zetten. Mooie locatie in een nieuwbouwschool, maar wel een beetje gebrek aan elementaire voorzieningen, zoals water en elektriciteit. Het was hollen en vliegen naar Pokhara (weerom ‘s nachts moeten rijden...gevaarlijk), want ‘s anderendaags arriveerden dokter Jos, Ann en verpleegster Lieve.  Ons team was dus gevoelig versterkt en we konden volop aan de slag.  Doba, Chitre, Dana, Ghorka...de ene post na de andere.  Terug honderden patiënten gezien, geholpen en soms doorgestuurd voor verdere verzorging.  Ook nu nog, maanden later volgen we twee zieken verder op.

Met een collega erbij, onze lokale verpleegster Sasina van Chitre, en een paar helpers ging het werken vlot. We konden met 2 wegens taakverdeling een groter aantal patiënten behandelen dan als ik er alleen voorsta. (Een hint om meer vrijwilligers aan te trekken?!).  De meeste klachten die we daar zien zijn vooral huidziekten, artrose bij de vrouwen door het zware veldlabeur en het op en aflopen van de bergpaden, veel maagklachten door de eenzijdige en scherpe voeding, en oorproppen.  Uiteraard de klassieke verkoudheden bij kinderen en pasgeborenen alsook de honderden verwijderde tanden en tandwortels.

De verplaatsingen waren wel een hele opgave, aangezien we met 6 waren met nog de bagage, medische apparatuur en een generator erbij. Maar we zijn meer gewend.  Veel home –stay en af en toe een Nepalees baanhotel.  Kortom voor de nieuwkomers was het een gans avontuur, maar geen mens die klaagde.  Alhoewel af en toe een echte ‘warme’ douche deugd doet.

Na 3 weken samen intens werken, en na een dagje rust in Pokhara trokken we richting Kathmandu.  Halfweg werkten we nog 3 dagen in een prachtig dorpje hoog op een bergkam gelegen in het Gorkha district.  Om uiteindelijk in Kathmandu te belanden.  Na nog een dagje sightseeing in o.m. Durbar Square, waar men naarstig aan het restaureren is met buitenlandse hulp en het grote tempelcomplex Pashupatinath met verbrandingssite voor de overledenen, zijn we dan begin november naar Belgie teruggevlogen.

Het waren in totaal 6 intense weken.  Een paar duizend patiënten geholpen maar helaas ook velen niet kunnen behandelen wegens tijdsgebrek en gespecialiseerd apparatuur.  Wegens continu draaien moest Paul, soms noodgedwongen reservestukken en medicatie ophalen in Pokhara. Hierbij een pluimpje voor onze voorzitter die steeds bereid is om, ons bij nacht en ontij naar de meest afgelegen dorpen te vervoeren. En gezien de staat van de wegen!

Voor volgend jaar hebben we reeds versterking van twee Engelse artsen, en hopelijk zijn er nog gegadigden die zich geroepen voelen.

Tot een volgende keer alweer.  Dokter Jan, Bsure-team.

 

Bsure-team at work in 2018 (6de ed.). Dr. Jan rapporteert.

Aankoop medicijnen in Pokhara
Met Inge Bracke naar het project van CPCS in Dolakha.
De wachtende kindjes zitten al binnen.
De wachtzaal.
Dr. Jan in volle strijd tegen tandcaries.
Te gast in Fulbari, Myagdi
Afscheiddsceremonie in Fulbari.
Aanhet werk in het hete zuiden.
Dinner by candle light met onze Nepalese verpleegsters.

Na de dagenlange voorbereiding met o.a. aankopen van medicijnen beginnen we aan een tournee met amper asfalt en vooral breakdancing (figuurlijk en ook letterlijk.  2500km off-road maar wel ook 2500 patiënten behandeld (Gelukkig stonden die niet om de km!).  Gebroken schokvering met volgeladen truck ‘in the middle of nowhere’, platte band bij valavond midden in de jungle, wegvliegende voetsteunen en spatborden., afgeknapte voorbumper, gedeukte achterbumper en alle wielstangen te vervangen.  ‘Top off the bill’ was een daling van 1000 meter zonder remmen: in 1ste ‘vitesse’ ‘Low Gear’ (doe het maar).  De ‘highway’s’ in Nepal zijn dan ook letterlijk hoog gelegen wegen in eerder welke toestand.

Dit jaar was er ook een primeur: voor het eerst hielpen we ook een andere Belgische NGO met ons kamp in hun projecten in het oosten halfweg richting Everest: 9 uur voor 150 km.  Vergezeld van Inge Bracke, een Antwerpse die al 30 jaar in Nepal voor de armen werkt en nu country-manager is voor de ‘CPCS’ of ‘Child Protection Centers and Services’.  Hun hoofdkwartier is in Kathmandu maar ze hebben ook centers in o.m. Dolakha, een arme streek nabij Jiri, het oude vertrekpunt voor Everest-expedities. 

In een drietal centers boden we ons hulp een week lang aan.  De eerste ochtend waren de kinderen al om 8 uur present terwijl wij maar om 10:30 toekwamen.  Al die tijd hebben ze op ons moeten wachten zonder ontbijt!  De arme schatjes.  Prompt koekjes uitgedeeld, dan maar.

Terug in centraal Nepal volgden kampen in onze eigen vaste medische post en een aantal nieuwe dorpen in het Myagdi district.  Als slot trokken we naar Hetauda in het zuiden voor een driedaagse bij de Tamang’s.

In anderhalve maand hebben we een hoop patiënten gelukkig gemaakt en daar is het om te doen.  Ook ‘chapeau’ voor onze ex-verpleegster Shanta Pun die terug gaan studeren is maar in afwachting van de start van haar cursus ons gratis is komen assisteren.  Ook onze nieuwe verpleegster Sashina Pun kwam gretig meehelpen of haar aflossen. 

Een hartelijke dank dan ook aan het Bsure-team en Inge Bracke en haar team van begeleiders en verpleegsters voor hun overzetbare inzet en aangenaam gezelschap vanwege een vermoeide maar happy ‘chauffeur-klusjesman-begeleider-boekhouder-inspirator’ van dienst.  Ons afscheid met een ‘candle-light diner’ was kort maar onvergetelijk. 

Dank ook aan alle individuele en andere sponsors zoals de firma Septodont die al jaren de nodige tandheelkundige verdoving sponsort. 

Meer leest u ook in het hieronder bijgevoegd verslag van onze ‘Dog Jan’, zoals onze verpleegster Shanta Pun het uitspreekt.

2018_verslag_DrJan.pdf 6de kamp van het Bsure-team. (366 kB)

2017: 5de Medisch kamp o.l.v. Dr. Jan Dryhoul

Met de nodige aandacht rijden we de bergen in.
Verkeer zit vast: geduld en meehelpen.
Aankomst in Chitre met onze Australische vrijwilligster.
Na 7 dagen Chitre is het alweer tijd voor afscheid.
Naar de volgende post; brug weggespoeld.  Ideaal voor onze 4x4.
Palachaur: een wachtrij is er al vlug bij.
Rust en wasdag in Pun House.
En, daar gaan we weer.
Onze Chinnebas school als medische post
Proefopstelling met testpatiënt
Alles wordt netjes genoteerd door lokale vrijwilligers.
's Avonds voor de klas superen en in de klas slapen op banken.
Onze slaapplats in Saittighatta school
Terug in Jutpani, nu in een afgewerkt huis ten gaste.
Op naar onze verste plek Modi in Myagdi district
Om de hoek? Op de volgende berg weliswaar.
Vanaf nu: alles te voet.
Eerst helemaal beneden de rivier over en dan terug de lucht in.
De chauffeur moet onderweg wel de schade repareren.

Voor de vijfde maal hebben we terug medische kampen georganiseerd voor een zestal weken.  Op 22-9 ben ik terug via de gekende luchtvaartmaatschappij Turkish Airlines naar Kathmandu gevlogen.  Paul, voorzitter/chauffeur stond mij – ondanks de hopeloze files in en rond Kathmandu - zoals afgesproken stipt op te wachten, in gezelschap van een nieuwe vrijwilligster, een Australische verpleegster.  

Naar ons hoofdkwartier in Pokhara gereden (8 uur rijden), waar ik de eerste twee dagen het medische en dentale materiaal grondig heb nagekeken, bijgevuld en de nodige wisselstukken besteld. Op 25-9 zijn we met onze volgeladen Toyota Hilux pick-up (eindelijk ons eigen vervoer) via Beni naar Chitre gereden, terug een helse tocht van 11 uur langs erbarmelijke wegen met het nodige oponthoud wegens technisch defect, zodat we pas laat in de avond toekwamen. Ik denk toch dat het te voet aangenamer is.

In Chitre maken we kennis met onze nieuwe verpleegster van de medische post, Shanta Pun.  Een nieuwbakken jonge verpleegster die met veel enthousiasme de medische post runt.  Na het grondig inspecteren en herstellen, kan ik de volgende dag weer aan de slag.  De volgende 7 dagen is het terug zoals vanouds.  De ene patiënt na de andere, vooral veel tandheelkunde, maar nu met behulp van twee verpleegsters en van onze generator (dank aan Honda) kan ik vlot doorwerken.

Na de obligate ceremonie op dag 8 vertrekken we terug naar Beni.  Na een nachtje slapen in Beni, de districtshoofdplaats, vertrekken we s' anderendaags naar onze volgende post in Pulachaur (+2uur).  Er zijn daar al een 400-tal patiënten geregistreerd en om het een beetje te laten vlotten krijg ik hulp van 2 lokale verpleegsters.  We verblijven daar in home-stay, kwestie van niet alle dagen 2x2uur de erbarmelijke weg naar Beni te moeten op en afrijden.  Na 5 dagen 8 uren per dag vooral tanden behandeld, hebben we op 9-10 een dagje rust in Pokhara.

's Anderendaags vertrekken we reeds vroeg naar de school in Chinnebas in de centrale midden heuvels op 5 uur rijden, waar ze op ons opwachten.  Op 4 dagen tijd hebben wij daar meer dan 250 patiënten incl. schoolkinderen en leraars van hun slechte tanden en andere kwalen verlost. 

Veel rust is er niet want de volgende dag vertrekken we reeds naar Saitighata (2 uur ten noorden van Pokhara, onze basis) voor een tweedaagse consultatieronde.  Het is er aangenaam werken in de lokale school, vriendelijke mensen en blij eens verlost te zijn van de uitgebreide obligate ceremonies.  We slapen in een eenvoudig hotel.

Op 17-10 zijn we terug op weg, nu naar het zuiden de Terai in, waar we samen met Paul de waterinstallatie inhuldigen in Jutpani en ondertussen de nodige patiënten behandelen.  In de Terai is het altijd broeierig warm, maar het werken in een koele ruimte van een in aanbouw zijnde woning is wel aangenaam.  Bij ons vertrek kunnen we nog een 24-tal personeelsleden van het hotel (Parkside Resort in Sauraha aan de rand van het Chitwan National Park) waar we logeren behandelen.  Dus terug wat later dan gepland vertrekken we naar Pokhara, maar wegens het Tihar festival zijn er amper trucks op de weg en verloopt de reis ditmaal veel vlugger (5 uur i.p.v. 14) dan in het doorgaan.

 

In Pokhara nemen we terug een rustdag (tanden nazien bewoners Pun House, kleine ingrepen, materiaal kopen en dus weinig rust).

 

We vertrekken 's anderendaags vroeg terug via Beni (3uur) naar Mudi (4uur). Een prachtig dorp gelegen op de Dhaulagiri-trail en verste en hoogste bewoonde dorp in Myagdi district.  Door panne met de jeep komen we er slechts in het donker toe na een bergtocht van een paar uur, in de complete duisternis.  Gelukkig komen een paar jonge kerels van het dorp ons tegemoet die alles op hun rug nemen.  Het is er zeer aangenaam werken in de lokale school.  Het dorp is gelegen op een bergflank. Er is nog geen elektriciteit of weg, dus geen gemotoriseerd verkeer met zeer mooie traditionele huizen.  

 

Kortom een dorp zoals het vroeger alom in Nepal was.  Het is wel terug werken van zonsopgang tot laat in de avond en na een paar dagen en weer honderden patiënten begin ik het, niettegenstaande de zorgen van de lokale bevolking, wel een beetje te voelen.  Na 4 dagen trekken we met de paardenkaravaan met al ons materiaal terug naar de “taxi” standplaats.  We komen pas terug in Beni om 18u na een rit met een gammele jeep, en een driver die ons nog heel wat roepies wilde afhandig maken.  Onze eigen pick-up brengt ons dan pas laat terug in Pun house en na al die weken werken heb ik nu toch wel behoefte aan een paar dagen rust.  

 

Wegens verkiezingsstress en dito activiteiten gaat het medisch kamp in Kalinka niet door en ben ik wel verplicht van een beetje de toerist uit te hangen.  Echter, in Pun House is er altijd wat van doen: bewoner-patiënten behandelen, het lekkend dak repareren, al de medische stuff inventariseren, het materiaal grondig reinigen en stockeren voor een volgende missie maar gelukkig ook mo:mo's gaan eten (nvdr.: en een fris biertje drinken)…

 

Op die zes weken tijd hebben we bijna 2500 patiënten behandeld en hebben we alles samen een 3000 Kilometers langs Nepals bedroevend en rug martelend wegennet gereden. Onze eigen jeep is dus wel een goede investering. Het was terug een geslaagde missie, maar enige hulp of aflossing van de wacht is iets waar we dringend moeten aan werken. 

Tot een volgende keer. Dokter Jan, Bsure-team

Dr. Jan's relaas over ons 4de Medisch Kamp in 2016

Huis in opbouw, prima tijdelijke hulppost voor landlozen.
Een eerste consultatie in het zuidelijke Jutpani.
Afscheid met bloemenkransen.
Afscheid met bloemenkransen.
Met tractor naar onze medische post in Chitre
Bsure-team poseert in hun vervoersmiddel.
Persoonlijke aankondiging medisch kamp in Chitre
Dr. Jan in zijn medisch kabinet
Met Ganga in mijn tandartskabinet op 2400m.
De voorzitter klust ondertussen bij.

Na een voorspoedige vlucht naar Kathmandu en een aansluitende binnenlandse vlucht naar het warme en zonnige Pokhara, stond Paul mij aan de luchthaven op te wachten. 

Aangekomen in ons rustig hoofdkwartier Pun House, nam ik mijn intrek in mijn vertrouwde kamer met uitzicht op drie +8000m bergen waarna wij   aan de slag konden met het inventariseren van het materiaal, de voorraad medicatie aanvullen en een planning maken voor de – wellicht drukke- komende dagen.

Het was de periode van Dashain (het jaarlijkse groot festival en grote vakantie) waarbij de meesten vertrekken op familiebezoek, en er waren weinig dragers te vinden.

We hadden een hoop mee te sleuren, te voet gaan was geen optie, dus besloten  we 's anderendaags vroeg te vertrekken met al ons materiaal in de auto naar Beni. Van daaruit konden we met de hulp van Deepak en zijn tractor in een uur of zes Chitre bereiken. Een helse tocht in de laadbak van een tractor is geen lacheding, en zeker niet voor herhaling vatbaar.  Het was al een tijd donker toen we aankwamen.

Na een heerlijke dal-bhat, het dagelijkse warme maal van de Nepalezen, doken wij weer welgemutst onder de dons.

De volgende dag brachten wij de medische post in orde, vulden de voorraden aan en vlogen we erin want ondertussen kwamen zich reeds patiënten aanbieden.

Ik heb er 9 dagen gewerkt, met weer een grote toevloed van patiënten, zelfs uit dorpen op 6 uur wandelen afstand (en op en neer!).  Het was weer hollen van de tandartsstoel naar de consultatieruimte.  Gelukkig was er Ganga, de verpleegster, om een beetje te dirigeren en 's middags was er Didi (lokale vertegenwoordigster en oudste zus van Nita) om mij van een soepje te voorzien.

Een meevaller: de stroomvoorziening is verbeterd, zodat er maar af en toe een hiaat valt in mijn werkdag.  Sowieso hadden we voor de zekerheid onze Honda-generator meegebracht.

Na dit medisch kamp keerden we terug naar Pokhara met de bus van Deepak, diezelfde bus die een week nadien zou crashen wegens defecte remmen en waarbij Deepak zijn beide benen brak.  Oef, ben ik daar gelukkig aan ontsnapt (Deepak is trouwens na maanden nog aan het revalideren).

In Pokhara een dagje rust, en dan voor 2 dagen naar Kalika, een dorp hoog boven Pokhara.  Mooi gelegen in de bergen rond Pokhara, met machtige vergezichten op de Annapurna-keten.

Ik, werd warm ontvangen door het dorpscomité.  De mensen stonden reeds aan te schuiven aan de medische post en na de nodige welkomstspeeches en bloemenkransen kon ik aan de slag. 

In twee (zware) dagen heb ik er een honderdtal patiënten verzorgd.  Gelukkig had ik er assistentie van een jongeman die wat Engels verstond, maar je voelt toch het ontbreken van een goede verpleegster of assistente. Het meeste werk bestond uit tandzorgen, maar gezien het grote aantal patiënten kon ik slechts basiszorg verlenen en moest ik dus mijn planning veranderen.

Paul, onze voorzitter was ondertussen afgereisd naar Jutpani, een klein dorpje in het zuiden om een en ander voor te bereiden en de omliggende dorpen in te lichten van mijn komst. 

De volgende morgen ben ik hem met de jeep achterna gereisd.  Een lange rit over erbarmelijke wegen naar het heel warme zuiden, in de omgeving van het beroemde natuurpark Chitwan.  Ik belandde er in een klein ruraal dorpje, waar bijna uitsluitend overlevingslandbouwers wonen.  Het is er de rust zelve en Paul is reeds de werken aan het waterproject aan het controleren. Himalayan Projects bouwt hier namelijk een pompinstallatie op zonne-energie om het dorp van drinkbaar water te voorzien.

Na de lunch, konden we ons installeren in een huis in aanbouw en begonnen we te werken. Hier ook weer een toevloed van patiënten, en zo was het donker eer we terugkeerden naar Sauraha om logies te zoeken.  Twee jongedames met redelijke kennis van Engels stonden mij de gehele tijd bij, wat een hele, geapprecieerde hulp was.

De volgende dag: vroeg terug naar Jutpani en de ganse dag doorwerken. We konden een 85-tal patiënten verzorgen. Het was er niet gemakkelijk werken: de hitte, geen medische stoel (vergeten mee te brengen), werken in een onafgewerkt huis zonder toilet nabij.

Gezien de lange weg terug ruimden we rond 4 u alles op en reden naar Sauraha. De volgende dag stond er een rit van 8u op het programma naar Pokhara, waar we 's avonds laat toekwamen na nog enkele “op het nippertje” bijna-contacten op de weg met camions met één of geen lichten.  De volgende dag ben ik naar Kathmandu gevlogen om een groep vrienden en sponsors op te pikken die een inleefreis maakten om de projecten van Himalayan Projects die ze steunen te bezoeken. 

Nepalquake 2015: Dr. Jan van het Bsure-team rapporteert

Bsure-team klaar voor hulp aan de aardbevingsslachtoffers
Honderden dekens doen maken.
Met 4x4 camions op weg
Totaal verwoeste dorpen
Extra medicijnen voor het lokale Rode Kruis in Dhading
Hand over hand goederen uitladen in 35° C.
Dankbare bevolking van verwoest dorp: eten!
Ondertussen: dringende medische hulp
Nieuwe dakplaten op de rug 500m omhoog te dragen.
Ook ons eigen kampeermateriaal wordt weggeschonken.

25-april, rond de middag, zware aardbeving in Nepal.  Onmiddellijk gaan onze gedachten naar Chitre en de andere schooltjes van Himalayan Projects vzw.

Na druk telefonisch overleg met onze voorzitter, Paul, die op dat moment in Pokhara al de eerste hulp verstrekte en ook voor ons voorbereidingen trof, zijn wij, dokter Jan Dryhoel en verpleegster Lieve Neirynck, op 30 mei naar Kathmandu gevlogen.

Met teveel gewicht aan materiaal en de nodige visumproblemen, zijn we toch veilig geland op de nationale luchthaven.

De confrontatie met de gevolgen van de aardschok zie je al onmiddellijk bij het doorkruisen van Kathmandu. Ingestorte huizen en tentenkampen op alle mogelijke pleinen.  De rit naar Pokhara was nu voor de verandering eens rustig.  

In Pokhara zelf is er weinig schade.  Via het Rode Kruis proberen we te achterhalen waar de nood het grootst is en het dorp Dharka wordt ons toegewezen. 

Na vele dagen van onderhandelen, de aankoop van o.m. golfplaten, rijst, dekens, medicatie, maar ook 4x4 camions zoeken en vullen zijn we via Dading Besi naar Lapang gereden.  Een helse rit van 5 uur over onverharde rotsige bergwegen, door grotendeels verwoest gebied.  Een menigte mensen van het 4 u verder gelegen  Dharkha stond ons al op te wachten.  Terwijl Paul en Naran het uitladen van de trucks coördineerden, zetten wij een medische hulppost op waarbij we bijna 100 patiënten behandelden.  

Na een nachtje kamperen met de nodige trillingen 's nachts, hebben we 's anderendaags nog eens 180 patiënten behandeld.  Na nog een aantal verweesde patiënten te hebben achtergelaten moesten we terug.

Na een dagje rust (met aanvullen van de medische voorraad) zijn we vertrokken voor een 2-daags medisch kamp naar Lumre en Saikighata, in de buurt van Pokhara. Daar zijn we ook begonnen met tandbehandelingen, hoewel dat meestal bestaat uit het verwijderen van rotte kiezen.

Ondertussen hadden we contact met een trekkinggids Mane die in zijn geboortedorp familieleden heeft verloren en waar de hulp uitbleef. 

Op 12 mei zijn we dan terug vertrokken met 2 jeeps, en 9 dragers naar Laprak, op een hoogte van 2600m in het Gorkha district, het epicentrum van de aardbeving.  Via Darpak zijn we in 2 dagen te voet naar Laprak getrokken. De verwoesting die we daar zagen zijn met geen woorden te beschrijven. Totaal vernielde dorpen, ingestorte scholen, mensen die kamperen op het puin, soms met 10 of meer onder een zeil hokken, er koken en plassen, terwijl er nog doden onder het puin liggen.  We hebben er 250 patiënten behandeld voor allerlei ziekten, wonden, en ook veel tandbehandelingen gedaan. Het was al 6 jaar geleden dat er daar een tandarts geweest was. 

Op 17 mei zijn we dan terug afgedaald via Mandele, waar we terug een 50 tal patiënten behandeld hebben.

Na 3 weken zijn we teruggevlogen naar België. Onze voorzitter bleef nog een tijdje om nog allerlei noodhulp te realiseren. Je kon zien dat zijn kennis van het Nepalees en de Nepalese gewoonten veel deuren opende.

De hitte, het werken in primitieve omstandigheden, de hulpeloze bevolking, het zicht op “Hoe gaat zich dat hier herstellen?, Wat als de moesson komt?” hebben aan deze trip een bijzonder cachet gegeven.  Het was inderdaad een broodnodige rimpel in een bevende oceaan van bergen. 

Jan Dryhoel

2014



Dit jaar zijn er verschillende vrijwilligers aan het werk:

Een Engelse lerares in onze basisschool in Chitre en een andere in de basisschool van Phalate, een buurdorp.

Een stagiaire verpleegster uit de Hoge School Gent (HoGent) doet haar buitenlandse stage in de medische post van Chitre.

In september kwam Jan Dryhoul, een dokter èn tandarts naar de medische post.  Het was een overhoopt succes.  Meer dan 400 patienten op 18 dagen, die soms van 6 uur stappen ver kwamen.

Zie zijn verslag hieronder.

Ik Vrijwillig 2013

Tijdens de vrijwilligersweek m.b. op 9 maart stonden we met een infostandje op de vrijwilligersbeurs in de Jan Garemynzaal in het Belfort op de Markt van Brugge.  Vrijwilligers voor hier maar vooral voor onze projecten in Nepal: dus tandartsen, dokters, verplegers, leraars of Handy Harries waren welkom op deze gratis beurs van 11.00 tot 16.00 voor een babbel en een drankje.

Vrijwilligers hier ten lande

Benefietavond 16 februari 2013

Op zaterdagavond 19.00 hielden we een benefiet in oud schooltje De Regenboog in de Scharphoutstraat 41 te 8380 Lissewege naar aanleiding van het nakend vertrek van vrijwilligster Ulrike Peere voor een stage in onze Medische Post in Chitre, Nepal.

Het was een leuke avond met heel wat info, een powerpoint-presentatie en een heuse Nepalese maaltijd met Nita's beroemde mo:mo's, samosa's, kip Tandoori en Bagmati-rijst met Dhal-saus. Meer dan 100 mensen kwamen op deze avond af en ik wil hen bedanken voor hun komst en steun.

Thans (25 maart) is Ulrike Peere uit Lissewege gearriveerd in Chitre waar zij haar 2 maande buitenlandse stage als verpleegkudige zal doen. De voorzitter-haar projectcoördinator vertrekt op 26 maart om haar te bezoeken.